Rss

  • google

Archives for : αρθρα

[Άρθρο] Ενοικιαζόμενοι Εργαζόμενοι: Χωρίς εμάς, γρανάζι δεν γυρνά

Αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε την αξιοπρεπή διαβίωσή μας, η αλληλεγγύη και κοινή δράση όλων των ενοικιαζόμενων εργαζομένων είναι ο δρόμος.

Η διοίκηση της ΕΘνοdata ζητάει 6% μείωση και μάλιστα από τους πιο χαμηλόμισθους, ενώ συγχρόνως αρνείται να υπογράψει επιχειρησιακή σύμβαση που να εξασφαλίζει τουλάχιστον τις θέσεις εργασίας. Με τη μείωση αυτή θα εξοικονομήσει 210.000 ευρώ. Η επιλογή αυτή παρουσιάστηκε ως ήπια εναλλακτική πρόταση, με το σκεπτικό ότι οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι είχαν εξαιρεθεί από τις περσινές μειώσεις ως χαμηλόμισθοι.

Η Εθνοdata είναι θυγατρική εταιρεία της Εθνικής Τράπεζας με ουσιαστικό αντικείμενο το δανεισμό προσωπικού στη μητρική τράπεζα. Εν μέσω κρίσης οι τράπεζες έχουν εισπράξει πακτωλό χρημάτων σαν κρατική επιχορήγηση. Το συνολικό ποσό φτάνει τα 255 δισεκατομμύρια ευρώ, νούμερο τεράστιο που φέρνει ζάλη.

Με την ανακεφαλαιοποίηση δόθηκαν τα τελευταία 50 δισ. ευρώ. Χωρίς κανέναν έλεγχο για το πού πάνε τα χρήματα αυτά, τα ανώτατα στελέχη των τραπεζών θεωρούν ότι αξίζουν για όλα τα «επιτεύγματά» τους να αμείβονται με μισθούς των 200.000 και 300.000 ευρώ. Και όμως έχουν το θράσος να ζητούν μειώσεις ακόμα και από το ενοικιαζόμενο προσωπικό.

Η Εθνοdata παρουσίασε κέρδη για το 2012 που ανέρχονται στο ποσό των 976.393 ευρώ. Το 2012, μια χρονιά που και πάλι κληθήκαμε να βάλουμε πλάτη με μειώσεις 14,5% μεσοσταθμικά, τα διοικητικά έξοδα της εταιρείας αυξήθηκαν κατά 58,5%.
Η κατάσταση είναι δυστυχώς χειρότερη για τους ενοικιαζόμενους από άλλες εταιρείες και σε άλλες τράπεζες. Σε πολλές περιπτώσεις οι συνάδελφοι εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που ανανεώνονται κάθε χρόνο, εξάμηνο ή τρίμηνο ακόμα και κάθε μήνα. Και αυτό μπορεί να κρατάει για χρόνια.

Αναγκάζονται να δουλεύουν σαν 4ωροι ή 6ωροι με μηνιαίο μισθό που είναι μικρότερος από το επίδομα ανεργίας. Με την απειλή της απόλυσης οι συνάδελφοι αναγκάστηκαν να υπογράψουν τροποποιητική σύμβαση με μείωση ωραρίου και μισθού και δεύτερη τροποποιητική σύμβαση από χειριστές Η/Υ σε υπαλλήλους γραφείου, για να δουν το μισθό τους και πάλι να μειώνεται 20%-30%  και να χάνουν το σχετικό επίδομα (χειριστή Η/Υ).

Στα τηλεφωνικά κέντρα οι ρυθμοί εργασίας είναι εξοντωτικοί. Η καθυστέρηση έστω και ενός λεπτού καταγράφεται και αφαιρείται από το μισθό. Τα διαλείμματα είναι προκαθορισμένα και για να πάει κάποιος στην τουαλέτα θα πρέπει πρώτα να πατήσει το κουμπί WC στην οθόνη του υπολογιστή του.

Κάθε τηλεφωνητής είναι αναγκασμένος να  ακούει τα ξεσπάσματα θυμού (δικαιολογημένου ή μη) από τους πελάτες της τράπεζας, που εκφράζονται κάποιες φορές με χυδαίες εκφράσεις, βρισιές και απειλές. Σε ανάλογο επεισόδιο, όταν ο τηλεφωνητής απάντησε «Μετά από τέτοια συμπεριφορά, δεν μπορώ να σας εξυπηρετήσω», απολύθηκε λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς και δεν του επιτράπηκε να κάνει ακρόαση της συνομιλίας παρουσία εκπροσώπου του σωματείου.

Με την 24ωρη απεργία μας στις 25/9/2013, συνειδητοποιήσαμε ότι στο Κέντρο Μηχανογράφησης της Εθνικής Τράπεζας «χωρίς εμάς, γρανάζι δεν γυρνά». Αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε την αξιοπρεπή διαβίωσή μας, η αλληλεγγύη και κοινή δράση όλων των ενοικιαζόμενων εργαζομένων είναι ο δρόμος.

Για να καταργηθεί το καθεστώς της ενοικιαζόμενης εργασίας με ένταξη όλων των συναδέλφων στις τράπεζες ή τις ασφαλιστικές εταιρείες για τις οποίες εργάζονται, για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων που θα εξομοιώνουν τις αμοιβές μας με αυτές των συναδέλφων τραπεζοϋπαλλήλων, υπάρχει μόνο ο δρόμος του αγώνα.

 Γ. Λαζαροπούλου

πηγή: dea.org.gr

«Εκεί που το μακρύ χέρι του νομου δεν φτάνει»

«Arbeit macht frei» είναι η φράση που αναγραφόταν σε πινακίδα στην είσοδο του στρατοπέδου του Άουσβιτς στην Πολωνία και σημαίνει «η εργασία απελευθερώνει». Ο όρος επισφάλεια στα λεξικά περιγράφεται σαν η κατάσταση που εμπνέει κινδύνους, αβεβαιότητα. Σε μια τέτοια κατάσταση αβεβαιότητας και ομηρίας βρίσκονται χιλιάδες ενοικιαζόμενοι υπάλληλοι που η εποχή μας τους θέλει ανασφαλείς και αναλώσιμους. Είναι οι υπάλληλοι του διπλανού γραφείου που παρά τα πολλά προσόντα που διαθέτουν, καθώς οι περισσότεροι είναι πτυχιούχοι και γνώστες αρκετών ξένων γλωσσών, παραμένουν δέσμιοι του χειρότερου εργατικού πλαισίου. Στελεχώνουν κυρίως διευθύνσεις τραπεζών και μεγάλες επιχειρήσεις και δυστυχώς αυτή η μορφή εργασίας τείνει να γίνει πια ο κανόνας και όχι εξαίρεση.

Στην Ελλάδα την δεκαετία του ’90 έκαναν την εμφάνιση τους οι πρώτες εταιρείες ενοικίασης υπαλλήλων, κυρίως στον τραπεζικό τομέα, και ακολούθησαν φυσικά αρκετοί νόμοι που στηρίζουν το λεγόμενο στη γλώσσα του μάνατζμεντ outsourcing (Ν. 1892/1990, Ν. 2639/1998, Ν. 3250/2004, 3385/2005) για να αναγνωριστεί πλήρως η ενοικίαση με τον περίφημο Ν. 2956/2001 και να φτάσουμε στο «σωτήριο έτος» 2013 με την Εθνική Τράπεζα, πρωταθλήτρια στο σύγχρονο δουλεμπόριο, να απασχολεί 1.506 εργαζόμενους μέσω εργολάβων, δηλαδή πάνω από το 10% του προσωπικού της, εξοικονομώντας έτσι τεράστια ποσά αφού «τα παιδιά της ICAP» δεν αμείβονται βάσει της σύμβασης των τραπεζοϋπαλλήλων.

Στις 28 Ιουνίου του 2011, πρώτη μέρα της 48ώρης πανελλαδικής απεργίας που είχε εξαγγείλει η ΓΣΕΕ, η ICAP, υπό την απειλή της απόλυσης, μας κάλεσε να υπογράψουμε νέες τροποποιημένες συμβάσεις και από πενθήμερους οχτάωρους μας μετέτρεψε σε επτάωρους με κυλιόμενο ωράριο βάσει προγράμματος και πραγματοποίησε περικοπές αποδοχών ύψους 10-12%! Οι συνάδελφοι, οι οποίοι δεν υπέγραψαν, απολύθηκαν άμεσα αλλά δυστυχώς οι απολύσεις συνεχίστηκαν και τους επόμενους μήνες. Έτσι όλοι έντρομοι κρυφοκοιτάζαμε το κινητό μετά τη λήξη του επταώρου (έτσι συνηθίζεται, να τελειώνεις τη βάρδια και να σε απολύουν καθ’ οδόν για το σπίτι, μη καταρρεύσεις στη δουλειά και χαλάσει το κοινωνικό προφίλ της «μεγάλης μας φίλης»), που αν χτυπούσε θα μας έφερνε αντιμέτωπους με τον εφιάλτη της ανεργίας, με την αυτό-λύπηση, καθώς όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά (ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι συνάδελφοι που απολύθηκαν παραμένουν άνεργοι και όσοι κατάφεραν να βρουν μια υποτυπώδη απασχόληση αμείβονται με λιγότερο από 300 ευρώ).

Πόσο απέχει η Κίνα;

Αυτό φυσικά το γνωρίζει και η ICAP, το γνώριζε και τότε που παράνομα απέλυσε τους συναδέλφους, οι οποίοι δεν υπέγραψαν τις πρώτες μειώσεις και αναγκάστηκε, μετά από την προσφυγή απολυμένων συναδέλφων στην Επιθεώρηση Εργασίας μαζί με το νεοσύστατο τότε Σύλλογο Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα και εκπροσώπους του ΕΚΑ και του ΟΙΥΕ, να τους επανατοποθετήσει σε Διευθύνσεις της Εθνικής Τράπεζας. Δυστυχώς, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Τον Οκτώβριο του 2012, αυτή τη φορά με το πρόσχημα της αξιολόγησης, απέλυσε δύο συναδέλφους από τη Διεύθυνση Καρτών. Αξιοσημείωτο βέβαια είναι πως αξιολογητές είναι ο προϊστάμενος και ο τμηματάρχης (υπάλληλοι ΕΤΕ) και στη συνέχεια οι αξιολογήσεις αυτές επεξεργάζονται από τον εκπρόσωπο της ICAP, ο οποίος δεν μας γνωρίζει προσωπικά, πόσο μάλλον τη δουλειά και την απόδοση μας!

Φυσικά την πρωτιά στην ασυδοσία της εργοδοσίας και στον εξευτελισμό του νοικιασμένου εργαζομένου την κατέχει το τηλεφωνικό κέντρο που στεγάζεται η εξυπηρέτηση πελατών της ΕΤΕ στο Μοσχάτο. Εκεί η Action Line και η Mellon αναλαμβάνει τηλεφωνικές υπηρεσίες in-site με υπαλλήλους 4ωρης εργασίας (ίσως οι μελλοντικοί αντικαταστάτες της ICAP σε αυτό το σκλαβοπάζαρο που γιγαντώνεται…), εκεί απαγορεύεται οποιοδήποτε προσωπικό αντικείμενο επάνω στο γραφείο, οι εργαζόμενοι δεν έχουν ούτε τηλέφωνο, ούτε e-mail, καμία δηλαδή επικοινωνία με τον έξω κόσμο (που εκεί βρίσκεται το παιδί σου ή οι δικοί σου άνθρωποι άρρωστοι ίσως). Εκεί υπάρχει κουμπί το οποίο το πατάς όταν θέλεις να πας τουαλέτα (η Κίνα βρίσκεται σε απόσταση μέχρι το Μοσχάτο). Οι προσβολές και οι απειλές είναι καθημερινές από τους προϊσταμένους ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση της εξαγοράς της Eurobank αφού κατά τη γνώμη τους οι ενοικιαζόμενοι θα πρέπει να φύγουν γιατί «πλέον δεν χρειάζονται, θα έρθουν οι άλλοι».

«Arbeit macht frei»

Ζω επτά χρόνια ανάμεσα σε ανθρώπους που οι νόμοι τους θέλουν προσωρινούς. Πολλές φορές έχω ντραπεί να απαντήσω πως νοικιάζομαι όταν με ρωτούν τι δουλειά κάνω. Πολλές φορές βλέπω συναδέλφους στα όρια της κατάθλιψης. (Κάποιος κάποτε μου είπε: «Έβαλα μέσο για να βρω αυτή τη δουλειά! Παρακάλεσα να με νοικιάσουν!».Ο συγκεκριμένος είναι κάτοχος μεταπτυχιακού και μιλάει τρεις γλώσσες.) Είμαι εργαζόμενη δεύτερης ταχύτητας που με την ισχύουσα κατάσταση δεν θα έχω ποτέ τη δυνατότητα να εξελιχθώ, να μετεκπαιδευτώ και ίσως ούτε τη δυνατότητα να γίνω μητέρα από φόβο μη χάσω τη δουλειά μου (αρκετές συναδέλφισσες έχασαν την δουλειά τους μετά το δεκαοκτάμηνο).

Ζούμε στην Ελλάδα των μνημονίων, του ΔΝΤ και της τρικομματικής κυβέρνησης που αναχρηματοδοτούν τις τράπεζες για να ευτελίζουν την εργασιακή μας πραγματικότητα, τα όνειρα μας, τις αξίες μας. Ζούμε στην Ελλάδα του Σαμαρά και του Στουρνάρα που ονειρεύονται να γίνει Γερμανία, όταν αυτή τη στιγμή στη Γερμανία 5.000.000 εργάτες δουλεύουν υπενοικιασμένοι στις επιχειρήσεις από εργολάβους με 400 ευρώ το μήνα ανασφάλιστοι και χωρίς προοπτική σύνταξης.

«Arbeit macht frei», λοιπόν, με το φάντασμα του φασισμού να αναβιώνει στις μέρες μας και ενθυμούμενοι πως οι οπαδοί του δεν ήταν άλλοι, παρά οι εξαθλιωμένοι εργάτες του μεσοπολέμου. Οι μνήμες που ξυπνούν, καθιστούν απόλυτη την ανάγκη να σταθούμε μπροστά στους αγώνες, για να πάψει η επισφάλεια που ακυρώνει τα μέχρι τώρα εργατικά κεκτημένα, για να συνενωθούν όλες οι δυνάμεις και να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η αλληλεγγύη μέσα στους χώρους εργασίας και το κοινό μέτωπο των εργατών, των συνδικάτων, των επιστημόνων και της διανόησης πρέπει να είναι η απάντηση στις προκλήσεις των καιρών. Η αρχή του 21ου αιώνα πρέπει να σηματοδοτήσει την αναγέννηση των ανθρωπιστικών και συνδικαλιστικών κινημάτων και να γίνει το εφαλτήριο προς τη σοσιαλιστική απελευθέρωση.

Β.Χ.

πηγή: εφημερίδα ‘Εποχή’